Lichaamsgeheugen
- katrien tyvaert
- 1 mrt
- 1 minuten om te lezen
Werken met wat het lichaam opgeslagen heeft en probeert uit te drukken is het doel van lichaamsgerichte psychotherapie.
En h

oezeer ik de laatste jaren ook bezig geweest ben met de wetenschappelijke onderbouwing van wat ik doe (o.m. door het integreren van het kader van Experiëntial Bodywork ® van Joeri Calsius in mijn werk, via de opleiding Lichaamsgerichte Psychotherapie bij Agape Academy), toch zijn het de meer poëtische beschrijvingen die me het diepst blijven raken. Zoals hoe Clarissa Pinkola Estes het verwoordt in haar boek ‘De ontembare vrouw’:
“Het lichaam heeft een geheugen, de botten hebben een geheugen, de gewrichten hebben een geheugen, zelfs de pink heeft een geheugen. Herinneringen zijn gevangen in beelden en gevoelens in de cellen zelf. Net als een spons die met water is gevuld, kan overal waar het vlees geknepen, gewrongen, of zelfs licht aangeraakt wordt, een herinnering als stroom naar buiten vloeien.
Het lichaam is een meertalig wezen. Het spreekt door middel van zijn kleur en temperatuur - de blos van de herkenning, de gloed van de liefde, het asgrauw van de pijn, de warmte van de seksuele opwinding, de koude van de onverschilligheid. Het spreekt door middel van zijn constante kleine dans, soms zwaaiend, soms de kriebels hebbend, soms bevend. Het spreekt door middel van het opsporingen van het hart, het dalen van de stemming, het inzinken van de geest en het rijzen van de hoop.”



Opmerkingen